کم پیش میاد بیام سراغ وبلاگم اگه خوشحال باشم

آره الان ناراحتم ، دلم میخاد بدونم اونایی آزادانه هر شهری یا هرجا میخان سفر میکنن چه حالی دارند ؟ همیشه من دلم میخاد بجای اونا باشم اما چنین اجازه ای ندارم ، مدل زندگی من شبیه زندگی در قفس هست ، حتی من هر مانتویی بخوامو میتونم داشته باشم اما نمیتونم هرجا دلم خواست بپوشم ، شاید بنظر ساده بیاد اما یه دنیا ماجرا در چنین حالتی ایجاد میشه ،ولش کن

خدایا درهای رحمتتو باز کن تو خودت میدونی من از دایره دستوراتت پامو فراتر نمیزارم

اما شرایطم تغییر بده

و به این آدمها عمر طولانی بده و عاقبتشونو به خیر کن

رهای رها همچون نسیم ، چه خوبه اینجوری